11336831_10206489350170706_6239070390408680509_o

Η πανηγυρική ομιλία του Υφυπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτη Σγουρίδη στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Καρύκη, στην Καλλιθέα, την Κυριακή 25 Μαΐου 2015, στα πλαίσια του εορτασμού της 95ης επετείου από την απελευθέρωση της Θράκης .

11313009_10206481698579421_263078169357440221_o

Ο Υφυπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Σγουρίδης, την Κυριακή 24 Μαίου 2015, παρέστη στη Δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύκη στις 11.00πμ, εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας και συμμετείχε στην πορεία και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στα πλαίσια των εκδηλώσεων εορτασμού της 95ης επετείου της απελευθέρωσης της Θράκης, που οργάνωσαν ο Δήμος Καλλιθέας και η Πανθρακική Ομοσπονδία Νότιας Ελλάδας.

«Σεβασμιώτατε, κύριε Βουλευτά,
θα ξεκινήσω με ένα στίχο Θρακιώτη ποιητή
Κι εμείς που γεννηθήκαμε της Θράκης κληρονόμοι
κι οι «άλλοι» που ήρθαν απ’ αλλού, για να ριζώσουν τάχα,
κι εκείνοι, που’ φυγαν, προσωρινά, ποιος ξέρει ίσως για πάντα
και όσοι πρόσκαιρα πατούν τα χώματά της τ’ άγια,
ΟΛΟΙ και κατιτί χρωστούν στη χώρα του Ορφέα!

Κύριε Πρόεδρε,
Και εμείς που ταπεινά συναθροισθήκαμε σήμερα στον Άγιο Γεώργιο Καρύkη όλοι χρωστάμε στη Θρακική γη.

Κυρίες, Κύριοι,
Η απελευθέρωση ενός τόπου, μιας χώρας, ενός λαού, ενός έθνους, είναι μια κορυφαία στιγμή για την ιστορία του.
Η πορεία αυτή ξεκινά από πολύ μακριά μέσα στο χρόνο που όσο πλησιάζει στην κορύφωση, τα αλλεπάλληλα γεγονότα πυκνώνουν, ώσπου έρχεται η πολυπόθητη απελευθέρωση, πλούσια συναισθημάτων, ικανοποίησης και δικαίωσης.
Θα αποφύγω τον πειρασμό να απαριθμήσω τα γεγονότα που είναι εύκολος δρόμος για ένα ομιλητή μιας σημαντικής επετείου. Θεωρώ όμως, πως έχει περισσότερη αξία να δεις πίσω από τα γεγονότα, να ψάξεις τις πτυχές της δικαίωσης των αγώνων, αλλά και τη συνέχισή τους ή τον εκφυλισμό τους και αυτό το δρόμο θα ακολουθήσω.
Ο Νίκος Καζαντζάκης που μαζί και με άλλους επιφανείς Έλληνες κατ’ εντολή του Ελευθέριου Βενιζέλου βοήθησαν στην αποκατάσταση της καθημαγμένης προσφυγιάς, έγραφε στο «Βραχόκηπο» πως τα ιδανικά ενός αγώνα εκπληρώνονται την ώρα της Νίκης και σβήνουν. Αμέσως μετά τα ίδια ξαναζητούν δικαίωση.

Η ήρεμη εδαφολογικά Θράκη με την αρχαιότερη οροσειρά της Ευρώπης, την ήπια Ροδόπη λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, ήταν σταυροδρόμι και χωνευτήρι λαών και πολιτισμών.
Πορευόμενη ως ενιαία Θράκη μέσα στην ιστορία, της έλαχε να είναι το περικάρπιο που προστάτευε τη βασιλεύουσα, που για μια χιλιετία ήταν ο καρπός του ελληνισμού και του Χριστιανισμού.
Αυτή η αρμονική σχέση προίκισε τους Θρακιώτες με άλλο πολιτισμικό και πολιτιστικό αέρα, τους θωράκισε με εργατικότητα και υπομονή, στοιχεία που τους έδωσαν το υπόβαθρο για να αντέξουν τα 600 χρόνια σκλαβιάς, υποβάθμισης, εξευτελισμών, διωγμών, μετακινήσεων πληθυσμών αλλά και αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης κοινοτικών πραγμάτων, στην εκπαίδευση, στη λατρεία, στο οικογενειακό δίκαιο, ώστε να κρατήσουν την κοινωνική και οικονομική τους ενότητα.
Η υποδούλωσή της από τους Οθωμανούς ξεκίνησε το 1360, 100 χρόνια περίπου πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης για να έρθει η απελευθέρωση το 1919-1920, 100 χρόνια μετά την επανάσταση.
Οι Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-1913 που απελευθέρωσαν κομμάτια της Μακεδονίας, έστειλαν γλυκόπικρα χαιρετίσματα στους Θρακιώτες που διαβάζουν κρυφά τις εφημερίδες της Ελεύθερης Ελλάδας: «Μακεδονική Πατρίς» και «Αθήναι Φως» που έφθαναν με καθυστέρηση εβδομάδων. Τα χαρμόσυνα νέα για την απελευθέρωση τμημάτων της Πατρίδας και για τις νίκες του Ελληνικού στρατού.. Τα οδυνηρά για τη συνθήκη του Βουκουρεστίου τον Αύγουστο του 1913 που επιδίκασε τη Δυτική Θράκη στους Βούλγαρους.
Ο Θρακικός λαός ξεσηκώνεται, κηρύσσει την αυτονομία της περιοχής που κρατά τρεις μήνες, αλλά εγκαταλελειμμένη από την Ελληνική Κυβέρνηση που είχε άλλες προτεραιότητες υποχρεώνονταν σε 6χρονη Βουλγαρική κατοχή.
Στα χρόνια που ακολούθησαν οι Βούλγαροι κατέστρεψαν τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της τοπικής κοινωνίας, σταμάτησαν τον πολιτισμό και ερήμωσαν τη Θράκη, εξανδραποδίζοντας 250 χιλιάδες κατοίκους.

Κυρίες, Κύριοι,

Ο ιστορικός χρόνος είναι σημειακός και ψυχρός. Αντιθέτως, o πραγματικός χρόνος είναι μακρύς και συναισθηματικά φορτισμένος.
Διαβάζουμε στην ιστορία 100, 30, 20, 6 χρόνια και για εμάς είναι στιγμή. Φανταστείτε πόσο απέραντα αργά και ατελείωτα περνούσε στις καρδιές των υπόδουλων προγόνων μας. Συγκρίνετε σήμερα τη δική σας αντοχή με τον πραγματικό χρόνο της ρεαλιστικής διαπραγμάτευσης που έχει η Ελληνική Κυβέρνηση με τους δανειστές. Οι 10 μέρες σας διαβεβαιώνω, ότι σας φαίνονται ατέλειωτες.
Ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος ξαναέφερε χαμόγελα στις καρδιές των Θρακιωτών. Η ευφυής κίνηση του Βενιζέλου να ταχθεί με τους συμμάχους της Ανταντ απέναντι στον Άξονα της Γερμανίας που περιέλαβε Βουλγαρία και Τουρκία, έβαλε την Ελλάδα σε θέση οδηγού.
Όμως, ενώ αυτό φαινόταν ως νομοτέλεια, υπήρξαν δυσκολίες από απρόβλεπτους παράγοντες. Στο σημείο αυτό, θα κάνω μια παρένθεση. Έχω καταλήξει και ίσως σας φαίνεται παράδοξο, ότι υπάρχει εκτός από τα μαθηματικά κι ένα μόνο αξίωμα και στη διαλεκτική. Όπως γνωρίζετε στη διαλεκτική μπορείς να κάνεις την οποιαδήποτε αυθαίρετη παραδοχή και βάσει αυτής, να καταλήξεις σε αληθοφανή κατά την επιλογή σου επιχειρήματα. Όμως, η επιλογή δεν είναι αξίωμα.
Κι όμως στην κοινωνιολογική προσέγγιση της ιστορίας, αλλά και του παρόντος ιστορικού χρόνου, υπάρχει ένα αξίωμα. Η ιστορία στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον γράφεται από προσωπικές επιθυμίες.
Αν αναρωτιέστε γιατί έκανα αυτή την επισήμανση, ακούστε τα παρακάτω:
Στο Συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων, η Δυτική Θράκη είχε γίνει πεδίο ανταγωνισμού. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι πρέπει να παραμείνει στη Βουλγαρία. Για ποιο λόγο όμως; Όχι για τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά γιατί η κουνιάδα του Προέδρου Wilson είχε παντρευτεί τον Πρέσβη της Βουλγαρίας στην Ουάσιγκτον. Δευτερευόντως, επηρέαζαν τα συμφέροντα των μεγαλοκαπνεμπόρων και οι ανθελληνικοί κύκλοι του Ροβέρτειου Κολλεγίου της Κωνσταντινούπολης.

Συμβιβαστικά οι Γάλλοι πρότειναν τη Δυτική Θράκη ανεξάρτητη, κάτω από συμμαχική κατοχή ονομάζοντας: την «Χώρα της Θράκης» και με επίσημη γλώσσα τη Γαλλική. Παράλληλα, μια εδαφική λωρίδα κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής του Έβρου ποταμού θα συνέδεε τη Βουλγαρία με το Αιγαίο. Ευτυχώς, η απομάκρυνση του Wilson από την προεδρία των ΗΠΑ λόγω ασθένειας, παράλληλα με τη βράβευσή του με το Νόμπελ ειρήνης το 1919, έφερε τη λύτρωση τον Οκτώβριο του 1919- Μάιο 1920 σε όλη τη Δυτική Θράκη.
Η Συνθήκη των Σεβρών έκανε τα σύνορα της Ελλάδας να αγκαλιάσουν την Ανατολική Θράκη μέχρι 20 χιλιόμετρα έξω από την Κωνσταντινούπολη.
Οι αμφίρροποι αγώνες και οι αμφισβητήσεις που περιέγραψα, δείχνουν την τεράστια γεωπολιτική αξία της Δυτικής Θράκης, ως κόμβος στρατηγικός και σήμερα ενεργειακός. Την χρειάζεται η Βουλγαρία για να κατέβει στη Μεσόγειο, την θέλει η Τουρκία για να ενισχύσει το μουσουλμανικό τόξο στα Βαλκάνια. Ακόμη και σήμερα οι αλυτρωτικές βλέψεις στα Βαλκάνια δεν έχουν εξαλειφθεί.
Το Τουρκικό προξενείο Κομοτηνής, ως μακρύ χέρι της Άγκυρας στην ελληνική Θράκη, εφαρμόζει σχέδιο τουρκοποίησης του συνόλου του μουσουλμανικού πληθυσμού. Ήδη στους Πομάκους σε μεγάλο βαθμό το έχει επιτύχει, αλλά κυρίως εργάζεται συστηματικά στους μουσουλμάνους αθίγγανους που είναι και ο κινητήρας πληθυσμιακής έκρηξης. Παράλληλα, «η μεγάλη Αλβανία» βάζει φωτιά στα Βαλκάνια με τις πλάτες των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Τα Σκόπια να βρίσκονται στη δίνη του διχασμού, το Κόσσοβο να συνθλίβεται, ενώ παράλληλα Σέρβικα και Βουλγαρικά στρατεύματα να βρίσκονται στα σύνορα του Κόσσοβου και των Σκοπίων αντίστοιχα.
Χρειάσθηκε τιτάνιος αγώνας από ανώνυμους ήρωες για να αναστηλωθεί η καθημαγμένη Θράκη. Η ιστορία ξεπερνά αδιάφορα την καθημερινότητα. Κοντοστέκεται μόνο στα πολεμικά γεγονότα, στις σημαντικές συνθήκες και συμβάσεις και στους πρωταγωνιστές των. Κι όμως, την παγκόσμια ανηθικότητα την πληρώνουν οι λαοί και οι αφανείς ήρωες που προσπαθούν να τη θεραπεύσουν.

Ο Χαρίτος Βαμβακάς, πρώην μέλος του Οθωμανικού Κοινοβουλίου, εκπρόσωπος της Ελλάδας στην διασυμμαχική διοίκηση της Θράκης και επιλογή του Ελευθέριου Βενιζέλου, μαζί με τους ανώνυμους πατριώτες, έδωσαν τιτάνιο αγώνα, ώστε οι Έλληνες που επιστρέφουν στις εστίες τους να βρουν δημόσιες υπηρεσίες, δίκτυα διατροφής, ανοικοδόμησης, εκπαίδευσης κ.λπ.
Η ζωή ξεκινούσε στη Δυτική Θράκη και δεν μπορούσε να περιμένει. Την ίδια ώρα ο Ελληνισμός μάτωνε κάπου αλλού. Η άνοδος και η πτώση,- άγραφος νόμος της ισορροπίας.
Στη Θεσσαλονίκη εν καιρώ ειρήνης, στα συνέδρια των Νεότουρκων 1908-1911 αποφασίστηκε ο εν ψυχρώ σχεδιασμός της Εθνοκάθαρσης και της θρησκευτικής καθαρότητας της Τουρκίας που οι ίδιοι ονόμασαν Τζιχάντ. Το σχέδιο εφαρμόστηκε εν καιρώ πολέμου, Απρίλιο 1915 άρχισε ο αφανισμός Γενοκτονία Αρμενίων, 800 χιλιάδων Ασυρρίων και 359 χιλιάδων Ποντίων. Οι ραγδαίες εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο οδήγησαν στον ξεριζωμό 1,5 εκατομμυρίου Μικρασιατικού Ελληνισμού και 200 χιλιάδων Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Ο επίλογος του Ελληνισμού της Ανατολής έπεσε με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης. Από τις νίκες του 1920 και την καταστροφή του 1922 πέρασε ένας αιώνας αφωνίας και σιωπής. Ένας αιώνας από τότε που οι γονείς μας, οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες μας άφησαν τα σπίτια τους, τα σχολεία τους, τις εκκλησίες τους και τα κόκαλα των γονιών τους.
Η αναγνώριση μιας εγκληματικής πράξης δεν είναι θέμα πολιτικού, πολιτισμικού και πολιτιστικού savoir vivre. Δεν είναι μια ηθική αποκατάσταση των θυμάτων από τον θύτη. Είναι μια βαθειά συνειδητή πράξη. Είναι παραδοχή ότι δεν θα το ξανακάνω. Η Τουρκία δεν παραδέχθηκε ποτέ ότι διέπραξε γενοκτονία, γιατί συνέχισε να διαπράττει. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα προγκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, η στάση απέναντι στους Κούρδους της Ν.Α Τουρκίας, η βοήθεια στο ISIS των τζιχαντιστών που εξολοθρεύουν τους ταλαίπωρους Ασσυρίους καταστρέφοντας όλα τα μνημεία πολιτισμού, διαπράττοντας πολιτιστική γενοκτονία.

Δεν ζούμε και δεν ζούσαμε σε έναν κόσμο Αγγελικά πλασμένο, επικρατούν συμφέροντα. Οι παγκόσμιοι ηθικοί κανόνες που θέσπισε η διεθνής Κοινότητα, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Δημοκρατία, η Ελευθερία κ.α όχι μόνο καταστρατηγούνται, αλλά χρησιμοποιούνται για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων χάνοντας το εννοιολογικό τους περιεχόμενο.
Σήμερα η Ελλάδα υφίσταται ένα διεθνές bullying. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών όχι για το ότι είμαστε χρεωμένοι, αλλά γιατί απολέσαμε τις παραδοσιακές μας αξίες. Ευτυχώς κρατήσαμε τους δεσμούς της οικογένειας. Τους δώσαμε το δικαίωμα και έτσι υφιστάμεθα τα επίχαρα της αλαζονείας τους.
Όμως δεν ανέχομαι και δεν πιστεύω ότι κανένας ανέχεται να περιγράφεται από τον παρακάτω στίχο του Εθνικού μας ποιητή.
Δεν έχεις Όλυμπε Θεούς
Μηδέ λεβέντες η Όσσα
Ραγιάδες έχεις, ΜΑΝΑ ΓΗ
Σκυφτούς για το χαράτσι
Κούφιοι και οκνοί καταφρονούν
τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι….
λέω ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ.
Οι λαμπρές σελίδες της ιστορίας της Θράκης 14 Μαΐου του 1920 και η 4η Οκτωβρίου του 1919, ας είναι φωτεινός φάρος για να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας και τον αυτοσεβασμό. Το οφείλουμε στους κεκοιμημένους, στους ζωντανούς και στους αγέννητους.
ΖΗΤΩ Η ΘΡΑΚΗ ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ.

11231706_10206481702459518_86492961044435022_o11270378_10206481699139435_5520054165166669619_o1798944_10206481693739300_711427928222703762_o